لوئيز رِدِن ، زني بود با لباسهاي كهنه و مندرس ، و نگاهي مغموم . وارد خواربار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد . به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نمي‌تواند كار كند و شش بچه‌شان بي غذا مانده‌اند.
جان لانگ هاوس ،صاحب مغازه ، با بي‌اعتنايي محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون كند .
زن نيازمند در حالي كه اصرار مي‌كرد گفت : «آقا شما را به خدا به محض اينكه بتوانم پولتان را مي‌آورم .»
جان گفت نسيه نمي‌دهد .مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را مي‌شنيد به مغازه دار گفت : «ببين اين خانم چه مي‌خواهد خريد اين خانم با من .»
خواربار فروش گفت :لازم نيست خودم مي‌دهم ليست خريدت كو ؟
لوئيز گفت : اينجاست .
- ليستت را بگذار روي ترازو به اندازه ی وزنش هر چه خواستي ببر . !!
لوئيز با خجالت يك لحظه مكث كرد، از كيفش تكه كاغذي درآورد و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفه ترازو گذاشت . همه با تعجب ديدند كفه ی ترازو پايين رفت .
خواربارفروش باورش نمي‌شد .
مشتري از سر رضايت خنديد .
مغازه‌دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفه ی ديگر ترازو كرد كفه ی ترازو برابر نشد ، آن قدر چيز گذاشت تا كفه‌ها برابر شدند .
در اين وقت ، خواربار فروش با تعجب و دل‌خوري تكه كاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته است .
كاغذ ليست خريد نبود ، دعاي زن بود كه نوشته بود
« اي خداي عزيزم تو از نياز من با خبري ، خودت آن را برآورده كن »
فقط اوست كه مي‌داند وزن دعاي پاك و خالص چقدر است.

دستانم بوی گل می داد.مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند.

اما هیچ کس فکر نکرد که شاید من یک گل کاشته باشم.

هر چند آدميان تقديري مشترك دارند هر فرد بايد نخست با ترس و لرز به رستگاري خويش بپردازد.

بي ترديد مي توانيم يكديگر را در يافتن معناي زندگي ياري كنيم.اما در آخرين تحليل هر فرد خود مسوول زيستن زندگاني خود و يافتن خويش است.

چنانچه او در وانهادن مسووليت خود به ديگري اصرار ورزد معناي وجود خود را در نخواهد يافت.شما نمي توانيد به من بگوييد كه هستم.من نيز نمي توانم به شما بگويم چه كسي هستيد.

اگر خود هويت خود را نشناسيد، كه شما را خواهد شناخت.

آیا جایی سراغ دارید که او نقش نداشته باشد؟اگر وجود پروردگار را بپذیری،پس او قادر مطلق است،دانای کل است و حاضر در همه جا.شکسپیر می گوید:دنیا صحنه نمایش است و ما همه بازیگریم و خداوند کارگردان.راز و نیاز با خداوند در سکوت نشان می دهد  که اگر به او اعتقاد داشته باشی تمام برکات از سوی او ارزانی شده است و اینکه زندگی خود یکی از موهبتهای پایدار اوست.

هرگز نمی توانی بگویی که لطف خالق گاه هست و گاهی نیست چون خورشید همانند خداوند همواره میدرخشد.آفتاب بی دریغ می تابد.خورشید حتی در نیمه شب هنگامی که ماه را در آسمان می بینی می درخشد و نور ماه چیزی جز انعکاس نور خورشید نیست.

چرا درباره خداوند صحبت می کنیم؟ چون او حی و حاضر است.او همیشه به کسی که حضور او را می پذیرد و او را منشا تمام برکات می داند،گوش می کند و با او سخن می گوید

امروزهم از راه رسيد فرداي ديروزي كه منتظرش بودم اگه اشتباه نكنم 17 فروردين 17 فروردين...!؟  

 امروزهم مثل تمام روزهاي ديگه مي مونه شايد با يه كمي تفاوت شايدم فقط براي من فرق داشته باشه! اصلا چه فرقي مي كنه متفاوت باشه يا نباشه وقتي چيزي مهم نيست...!؟

انسانها هميشه با متفاوت بودن مخالفت مي كردندو مي كنند چون نوعي هراس  از تغييرات و تفاوت تو وجودشون جريان داره مردم بيشتر ترجيح ميدن كه روال عادي روحفظ كنند و به خودشون اين جسارتو نمي دن كه فراسوي ترسو هراس گام بردارن چون نميدونن اون طرف ترسو واهمه چه دنياي زيباي در انتظارشونه

گرانبها ترين دارايي ما شخصيت ماست اگر آن را از دست بدهيم ديگر چيزي نداريم.

از آنجا كه همه ما با ارزش و در عين حال با ديگران متفاوت هستيم خنده دار خواهد بود اگر ارزش كسي را با ديگري بسنجيم.كساني كه ديگران را پول كار يا هزينه زندگيشان ارزيابي مي كنند هوش و حساسيت خود را زير سوال مي برند.

اگر همه ما در نظر خداوند برابر هستيم چه كساني مي توانند خود را بالاتر بدانند؟!

ما هنگامي دچار اين دام  سردرگم مي شويم كه اجازه مي دهم ديگران تعيين كننده ارزش ما باشند تا زماني كه به خودمان ايمان داريم احترام به خود را حفظ مي كنيم و غرور و شوخ طبعي را نگاه مي داريم و از اين مزاحمتها در امان خواهيم بود.

وقتي كه ما براي بزرگ كردن خويش ديگران  را كوچك مي شماريم علامت ضعف خودمان است.ما با دلسوزي  بيش از اهانت با ارزش مي شويم زيرا در حقيقت نياز به دوست داشتن خويش را آشكار مي سازيم.