مردي با اسب و سگش در جادهاي راه ميرفتند. هنگام عبور از كنار درخت عظيمي، صاعقهاي فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پيش رفت. گاهي مدتها طول ميكشد تا مردهها به شرايط جديد خودشان پي ببرند. پيادهروي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق ميريختند و به شدت تشنه بودند. در يك پيچ جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني با سنگفرش طلا باز ميشد و در وسط آن چشمهاي بود كه آب زلالي از آن جاري بود. رهگذر رو به مرد دروازهبان كرد: «روز به خير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است؟» دروازهبان: «روز به خير، اينجا بهشت است.» - «چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنهايم.» دروازهبان به چشمه اشاره كرد و گفت: «ميتوانيد وارد شويد و هر چه قدر دلتان ميخواهد بوشيد.» - اسب و سگم هم تشنهاند. نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حيوانات به بهشت ممنوع است. مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند، به مزرعهاي رسيدند. راه ورود به اين مزرعه، دروازهاي قديمي بود كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز ميشد. مردي در زير سايه درختها دراز كشيده بود و صورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود. مسافر گفت: روز به خير مرد با سرش جواب داد. - ما خيلي تشنهايم.، من، اسبم و سگم. مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگها چشمهاي است. هرقدر كه ميخواهيد بنوشيد. مرد، اسب و سگ، به كنار چشمه رفتند و تشنگيشان را فرو نشاندند. مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، ميتوانيد برگرديد. مسافر پرسيد: فقط ميخواهم بدانم نام اينجا چيست؟ - بهشت - بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است! - آنجا بهشت نيست، دوزخ است. مسافر حيران ماند: بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند! اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي ميشود! - كاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما ميكنند. چون تمام آنهايي كه حاضرند بهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا ميمانند

آن گاه که فضای وجودت را تهی از عشق یافتی ، پنجره ی دلت را به روی عشق بگشای تا عشق را بیابی زمانی که تمامی رگ و پی جانت عشق را طلبید ، کافی است چشم بر هم بگذاری و بدان بیندیشی ، یقین بدان آن گاه عشق در وجودت به غلیان افتاده است هنگامی که دریافتی غرامت تنهاییت را تنها عشق می تواند پر کند ، کافیست آغوش بگشایی و عشق را با ذره ذره ی وجودت لمس کنی آن گاه که حساب عاطفی خود را خالی یافتی و بر ریتم یکنواخت قلبت تاسف خوردی، به عشق پناه ببر و صندوقچه ی قلبت را از سرمایه ی عشق انباشته کن. آن گاه که سرمای روزمرگی ، احساس را در رگ هایت منجمد ساخت ، تنها حرارت عشق است که قادر به بازگرداندن شور و گرمای اشتیاق به رگ های وجود است و سر انجام بدان : در بازار مکاره ی زندگی تنها تاجرهایی موفق هستند که کالای پربهای عشق بی آلایش خود را نثار تمامی خریدارهای مشتاق آن نمایند و گنجینه ی سینه را از شور و عشق محبت ، صفا و یک دلی انباشته نمایند