روزي در يك دهكده كوچك، معلم مدرسه از دانش آموزان سال اول خود خواست تا

تصويري از چيزي كه نسبت به آن قدردان هستند، نقاشي كنند. او با خود فكر كرد

كه اين بچه هاي فقير حتما تصاوير بوقلمون و ميز پر از غذا را نقاشي خواهند

كرد. ولي وقتي داگلاس نقاشي ساده كودكانه خود را تحويل داد، معلم شوكه شد.

او تصوير يك دست را كشيده بود، ولي اين دست چه كسي بود؟

بچه هاي كلاس هم مانند معلم از اين نقاشي مبهم تعجب كردند. يكي از بچه ها

گفت: «من فكر مي كنم اين دست خدا است كه به ما غذا مي رساند.» يكي ديگر گفت:

« شايد اين دست كشاورزي است كه گندم مي كارد و بوقلمون ها را پرورش مي دهد.»

هر كس نظري مي داد تا اين كه معلم بالاي سر داگلاس رفت و از او پرسيد: «اين

دست چه كسي است، داگلاس؟»

داگلاس در حالي كه خجالت مي كشيد، آهسته جواب داد: خانم معلم، اين دست

شماست.» معلم به ياد آورد از وقتي كه داگلاس پدر و مادرش را از دست داده بود،

به بهانه هاي مختلف نزد او مي آمد تا خانم معلم دست نوازش بر سر او بكشد.