گرانبها ترين دارايي ما شخصيت ماست اگر آن را از دست بدهيم ديگر چيزي نداريم.

از آنجا كه همه ما با ارزش و در عين حال با ديگران متفاوت هستيم خنده دار خواهد بود اگر ارزش كسي را با ديگري بسنجيم.كساني كه ديگران را پول كار يا هزينه زندگيشان ارزيابي مي كنند هوش و حساسيت خود را زير سوال مي برند.

اگر همه ما در نظر خداوند برابر هستيم چه كساني مي توانند خود را بالاتر بدانند؟!

ما هنگامي دچار اين دام  سردرگم مي شويم كه اجازه مي دهم ديگران تعيين كننده ارزش ما باشند تا زماني كه به خودمان ايمان داريم احترام به خود را حفظ مي كنيم و غرور و شوخ طبعي را نگاه مي داريم و از اين مزاحمتها در امان خواهيم بود.

وقتي كه ما براي بزرگ كردن خويش ديگران  را كوچك مي شماريم علامت ضعف خودمان است.ما با دلسوزي  بيش از اهانت با ارزش مي شويم زيرا در حقيقت نياز به دوست داشتن خويش را آشكار مي سازيم.